|
 Ο γλύπτης Γιώργος Νικολαΐδης γεννήθηκε το 1924 στη Μαρώνεια της Θράκης και πέθανε το 2001. Αρχικά φοίτησε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1942-45). Στη συνέχεια σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. (1945-1950, εργαστήριο Μ. Τόμπρου). Εκεί δίδαξε από το 1979 και διετέλεσε πρύτανης (1984-9) και αργότερα ομότιμος καθηγητής. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ομάδας τέχνης Άλφα (1961-67), του Συνδέσμου Σύγχρονης Τέχνης και της Ομάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη (1976). Στο ενεργητικό του καταγράφονται τέσσερις ατομικές εκθέσεις, που πραγματοποιήθηκαν στο διάστημα (1975-95) στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Κομοτηνή. Ανάμεσα στις πολυπληθείς συμμετοχές του σε ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς παρουσιάσεις,ξεχωρίζουν οι: Πανελλήνιες Εκθέσεις(1957, 1963 και 1965), Salon de la jeune sculpture (Παρίσι, 1968, 1969), 6η Biennale Αλεξανδρείας (1965), Περιβάλλον - Δράση (Αθήνα 1981),Ευρωπάλια (Βρυξέλλες 1982)κ.ά Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα έργα που φιλοτέχνησε για δημόσιους χώρους, όπως το Ελληνικό Μνημείο στο Διασυμμαχικό Νεκροταφείο Πεσόντων κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στη Λιέγη του Βελγίου, το Μνημείο της Αντίστασης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο αδριάντας του Φιλίππου Β' στη Θεσσαλονίκη κ.ά. Ο καλλιτέχνης απέσπασε το Prix d' Achat στο Concorso internationale per la medaglia e targe d' arte στο Αρέτσο της Ιταλία το 1966, το χρυσό μετάλλιο στη 12η Biennale της Αλεξάνδρειας το 1978, καθώς και το πρώτο βραβείο στην VI Exposition internationale de la petite sculpture της Βουδαπέστης την ίδια χρονιά.
Ο Νικολαΐδης ανήκε στη γενιά των Ελλήνων γλυπτών του Μεσοπολέμου που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία της ελληνικής γλυπτικής στις δεκαετίες από το '60 και εξής. Το έργο του τοποθετείται ανάμεσα στις πλέον πρωτοποριακές προσπάθειες των ομοτέχνων του. Ξεκίνησε κοντά σε παραστατικές φόρμες, βαθμιαία όμως προχώρησε προς ένα μεγαλύτερο βαθμό αφαίρεσης. Από το 1968 περίπου και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 οι συνθέσεις του αποτελούνταν από γεωμετρικά υπολογισμένα φύλλα μετάλλου, τα οποία λύγιζαν γύρω από ένα νοητό κέντρο. Στην πενταετία 1975-80 ο Νικολαΐδης στράφηκε αποκλειστικά στις καμπύλες φόρμες και το κυλινδρικό σχήμα. Tα κλειστά σχήματα περικλείουν συνήθως μία σφαίρα, η οποία, αν και δεν εμφανίζεται τότε για πρώτη φορά, παίζει πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι συμβολικές παραπομπές σε μια εμβρυακή κατάσταση, σε μια κυοφορία και σε μια επερχόμενη γέννηση, είναι εμφανείς.
Από τη δεκαετία του 1980 και εξής ο καλλιτέχνης επέστρεψε στον ανθρωπομορφισμό των αρχών της σταδιοδρομίας του, με τελείως διαφορετικούς όμως όρους. [πηγή : Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης]
|