"Στήλη του ήλιου 2″ 

 ( Κίνηση, ήχος, ξύλο, μέταλλο, πολυεστέρας, καθρέφτης, 300 εκ.) 

 Έτος : 2007 

 Γλύπτρια : Ευδοκία Παπαγεωργίου (1946 -) 

 Από την αναδρομική έκθεση ( 2009 ) μελών του ΕΕΤΕ, Τεχνόπολις, Αθήνα  

Μερικά από τα έργα γλυπτικής : εδώ

Κατηγορίες :  Εκθέσεις | 2000-2009 |

 Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995

 Γλύπτρια : Ευδοκία Παπαγεωργίου (1946-)

Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ

Με πολύ ενθουσιασμό αποδέχθηκα την πρόσκληση για συμμετοχή μου στο “Συμπόσιο Γλυπτικής Κόνιτσα΄95″, θέλοντας να συμβάλλω και εγώ στην πραγμάτωση αυτής της υπέροχης πρωτοβουλίας σε μια μικρή επαρχιακή ακριτική πόλη. Όταν έφτασα στον υποβλητικά πανέμορφο υπαίθριο χώρο δουλειάς “Πλατανάκια” συντροφιά με τα εργαλεία μου, γνώριζα μόνο πως θα δούλευα σε ντόπια πέτρα. Δεν είχα κατά νου ούτε καν σαν ιδέα το τι θα δημιουργούσα. Αφού είδα το υλικό μου, μια πέτρα δυο μέτρων παλαιάς εξόρυξης που μου επιφύλαξε πολλές εκπλήξεις, φλέρταρα, κουβέντιασα μαζί της και περίμενα την έμπνευση! Για την σύλληψη οποιασδήποτε ιδέας δίνεται πάντα μια αφορμή που επιφέρει και την αντίστοιχη έμπνευση. Η έμπνευση είναι υπόθεση στιγμής, έρχεται ξαφνικά, σχεδόν τυχαία, είναι δε αποτέλεσμα της εγρήγορσης να παρακολουθούμε αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας. Το ερέθισμα και η αφορμή δόθηκε από τον φυσικό μεγαλόπρεπο χώρο με την ζικζακωτή ανηφορική διαδρομή και τα πλατώματα μέχρι το υπαίθριο εργαστήρι μας. Μετέφερα νοερά την ιδέα μου στον όγκο της πέτρας και άρχισε ένα παιχνίδι μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου. Στην συνέχεια η ιδέα μεταφέρθηκε σε σκίτσο ώστε να βρεθεί τρόπος ταύτισης μεταξύ έννοιας και σχήματος. Σαν είδα πως μπορούσε να πραγματοποιηθεί η συγκεκριμένη έμπνευσή μου στο συγκεκριμένο υλικό, τότε προχώρησα στην επεξεργασία του σχεδίου ώστε να με βοηθήσει να δώσω στο τρισδιάστατο υλικό την τελειωτική του μορφή. Την μορφή εκείνη που προέκυπτε από τα ερεθίσματα του συγκεκριμένου φυσικού τοπίου σε συνθετική αρμονία με την ιδέα μιας ανθρώπινης φιγούρας. Η μεταφορά του σχεδίου σε πηλό υπό κλίμακα μου έδωσε σαφέστατα την τρισδιάστατη μορφή της σύνθεσής μου και την δυνατότητα σύλληψης διαφόρων εκφραστικών μέσων για μια ενιαία και ελεύθερη έκφραση. Η πέτρα δε από μόνη της, έπαιξε καθοριστικό καθοδηγητικό ρόλο μια και τα προβλήματα που προέκυψαν λόγω σαθρότητας, δέσμευσαν και κατηύθυναν εν μέρει την αρχική μεθόδευση της δουλειάς. Επεδίωξα παρ’ όλες τις αντιξοότητες του υλικού να μην απομακρυνθώ από την αρχική μου σύλληψη, δηλαδή να ταυτίσω τις ανηφοριές του φυσικού χώρου, με την αίσθηση μιας ανθρώπινης φιγούρας προσδίδοντας μνημειώδη χαρακτήρα."

Ε. Παπαγεωργίου

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους : Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Κατηγορίες : Συμπόσια | Κόνιτσα | 1990-1999

Συμπόσιο γλυπτικής, Γιάννενα 1996

Γλύπτρια : Ευδοκία Παπαγεωργίου (1946-)

Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ

 Αλήθεια ποιός θα μπορούσε να ονειρευτεί ένα υπαίθριο εργαστήρι τέτοιου κάλλους. Στην κυρά Φροσύνη, κάτω από τον παχύ ίσκιο των γέρικων πλατάνων, που με το θρόϊσμά των φύλλων τους και την στιβαρή παρουσία τους σαν απόλυτοι φρουροί, κυρίαρχοι της περιοχής να σου σιγοψιθυρίζουν τόσα και τόσα που είδαν και άκουσαν και που έφτασαν να γίνουν θρύλοι, και δίπλα σου τα νερά της Παμβώτιδας ήρεμα και προκλητικά, σε τούτο το χώρο κλήθηκα και γω μέλος της ομάδας των γλυπτών να αφήσω την δικιά μου γραφή. Ο όγκος από Κοζανίτικο μάρμαρο ήταν εκεί έτοιμος να δεχτεί την υλοποίηση της σύλληψης μιάς ιδέας. Τις πρώτες πέντε ημέρες μεθόδευα την εργασία μου για να αποδώσω ένα ανθρώπινο κορμό ακαθορίστου φύλου. Γεγονότα όμως που εκείνες τις ημέρες συνέβαιναν συντέλεσαν να ανασύρουν μνήμες, ιστορικές γνώσεις, έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία της δουλειάς μου προσδίδοντας στο έργο μου μιαν διαφορετική εξέλιξη ως προς την αρχική σύλληψη. Η τέχνη σαν υπαρξιακή ανάγκη, έκφρασης αγάπης, ανησυχιών, ερωτηματικών, ανάγκη επικοινωνίας και διαμαρτυρίας, ανάγκη προβολής αξιών και απόρριψής τους, μου έδωσε την δυνατότητα να εκφραστώ κατά της φαλλοκρατικής επί αιώνες κοινωνίας μέσα από μία τελικά εν πρώτοις ερωτική σύνθεση όπου προβάλλει ένας φαλλός, κραταιός μεν, τυλιγμένος δε, σε μια οριζόντια σπείρα χωρίς τέλος και αρχή. Γνωρίζοντας πως η μορφή, το Α και το Ω κάθε καλλιτεχνικής δημιουργίας, ανήκει στο χώρο και στο χρόνο δεν είναι ποτέ αδιάφορη, επιδρά, προκαλεί αντιδράσεις, σκέψεις ερεθίσματα, αφήνω το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας τριάντα ημερών νοιώθοντας ελεύθερη γιατί εκφράστηκα απλά και αληθινά. “Για την αξία ενός έργου τέχνης, αξία δεν έχει τι παριστάνει αυτό, μόνο η επινόηση και η εκφραστική δύναμη της μορφής του, είναι αυτό που του δίνει την αξία του” ( M. Liebermann )

Ευδοκία Παπαγεωργίου

Κατηγορίες : Συμπόσια | Γιάννενα | 1990-1999